نیــــــــــــــــــــــلوفــــــــــــــــــــر آبــــــــــــــــــــــــــــــــــی

 

 

تولدت مبارك

وز تولدت شد و نیستم اما کنار تو

کاشکی می شد که جونمو هدیه بدم برای تو

درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم

بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم

میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم

از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عکس بگیرم

من باشم و داداشی و فرشته های آسمون

چراغونی جشنمون، ستاره های کهکشون

ماه و دعوت نمیکنم آخه خودت ماه منی

بذار خیال کنم یه شب تا خود صبح مال منی

به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم

هر چی غم و غصه داری یک شبه آتیش بزنم

تو غمهات و فوت بکنی منم ستاره بیارم

اشک چشاتو پاک کنم　نور ستاره بکارم

کهکشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش

بیابونا و برکه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک

با ل فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک

خاطره و یه قلب بی قرار و کوچک

فقط می خوان بهت بگن تولدت مبارک

ای بهترین وجود زندگی من تولدت مبارک نازنینم

روز تولدت شد و نیستم اما کنار تو

کاشکی می شد که جونمو هدیه بدم برای تو

درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم

بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم

میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم

از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عکس بگیرم

من باشم و داداشی و فرشته های آسمون

چراغونی جشنمون، ستاره های کهکشون

ماه و دعوت نمیکنم آخه خودت ماه منی

بذار خیال کنم یه شب تا خود صبح مال منی

به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم

هر چی غم و غصه داری یک شبه آتیش بزنم

تو غمهات و فوت بکنی منم ستاره بیارم

اشک چشاتو پاک کنم　نور ستاره بکارم

کهکشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش

بیابونا و برکه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک

با ل فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک

خاطره و یه قلب بی قرار و کوچک

فقط می خوان بهت بگن تولدت مبارک

 

به آخر خط رسیدم

به آخر خط رسیده بودم…

باید بهش ثابت میکردم دوستش دارم…

خیلی عصبانی بودم..

گفت:اگه دوستم داری رگتو بزن…

گفتم مرگ و زندگی دست خداست…

گفت:دیدی دوستم نداری؟

خیلی بهم بر خورد تیغو برداشتم رگمو زدم…

وقتی تو آغوش گرمش جون میدادم آروم زیر لب گفت:

اگه دوستم داشتی چرا تنهام گذاشتی؟

نمی تونم فراموشت كنم

تو که میخواستی امروز بروی

پس چرا دیروز با من عهد بستی

تو که میخواستی امروز مرا تنها بگذاری

پس چرا دیروز مرا عاشق خودت کردی

به یادت هست حرفهای روز اول آشنایی را

به یادت هست قول و قرارهای آن روز بارانی را

به یادت هست فریاد دوستت دارم را

به یادت هست از اول کوچه دویدن، به شوق در آغوش کشیدن من را

میگفتی میخواهم دنیا نباشد اما مرا داشته باشی

یک لحظه نیز نیامده که بدون من نفس کشیده باشی

حالا من هستم و نگاهی خسته ، به چه کسی بگویم دردهای این دل شکسته

ادامه مطلب

فرض كن

فرض کن کسی اسم منو کنار اسمت نیاورد

فرض کن تو این بازی یکی نفهمید و یکی برد

بد نیست اگه فکر منو بیرون بریزی از سرت

شاید میخوای بهم بگی دیگه نیام دور و برت

خیلی چیزا هست که دیگه نیمه تموم مونده حالا

خیلی چیزا رو نمیشه بهش بگی یه اشتباه

فرض کن که هیچوقت من و تو هیچ جای دنیا ما نشد

فرض کن که هیچ صبحی چشام تو چشمای تو وا نشد

کم کم واسه ترانه هات واسه تموم لحظه هات

به فکر قافیه های تازه باشی بد نیست

پس میکشم پامو از این مثلث

قلب تو راه قلبمو بلد نیست

روزهای بی تو بودن

روزهای بی توبودن

چه آسون از کنارم میگذرن

مثل یه غم تو روزهای بارونی پاییزی

مثل صدای خش خش برگها زیر پام

انگار تو اصلا نبودی

انگار یه خیال بود یه خواب

تو این سکوت شبهای بی تو بودن

درد یه عاشق رو فقط ستاره ای میدونه

که ماهش رفته زیر ابرهای تیره

کی میدونه وقتی قلب عاشق رو میشکنن

چی میتونه مرحم زخمای قلب پاره پارش باشه

حتی اگه اونی که با دیگری رفته

پشیمون برگرده

دیگه از چشم عاشق خسته افتاده…

اگر روزی

اگر روزی بر سر مزارم آمدی

یک وقت حرف این و آن را برایم نیاوری

کمی از خودت بگو

کمی از عشق تازه ات بگو

بگو که بیشتر از من دوستت دارد

بگو که دشت شقایق مسافر دیگری هم دارد

نگاهی به شمع نیمه جان  مزارم کن

سوختنش را ببین بیشتر نگاهش کن

با اینکه میداند لحظه ای دیگر می سوزد و میمیرد

ولی می جنگد تا نیمه جان به دست باد نمیرد

می جنگد تا لحظه ای بیشتر سنگ قبرم را روشن کند

می ماند و می سوزد تا سوختنم را باور کند …

حال لحظه ای به خود نگاه کن

مرا در خاطرات فراموش شده ات پیدا کن

میدانم اثری از اسمم درخاطراتت نیست

ادامه مطلب

یكی بود یكی نبود

عاشقش بودم عاشقم نبود

وقتی عاشقم شد که دیگه دیر شده بود

حالا می فهمم که چرا اول قصه ها میگن؛ یکی بود یکی نبود !

یکی بود یکی نبود. این داستان زندگی ماست.

همیشه همین بوده. یکی بود یکی نبود …

برایم مبهم است که چرا در اذهان شرقی مان “با هم بودن و با هم ساختن” نمی گنجد؟

و برای بودن یکی، باید دیگری نباشد.

هیچ قصه گویی نیست که داستانش این گونه آغاز شود، که یکی بود، دیگری هم بود …

 همه با هم بودند.

و ما اسیر این قصه کهن، برای بودن یکی، یکی را نیست می کنیم.

از دارایی، از آبرو، از هستی. انگار که بودنمان وابسته به نبودن دیگریست.

انگار که هیچ کس نمیداند، جز ما. و هیچ کس نمی فهمد جز ما.

و خلاصه کلام اینکه : آنکس که نمی داند و نمی فهمد، ارزشی ندارد، حتی برای زیستن.

و متاسفانه این هنری است که آن را خوب آموخته ایم.

هنر “بودن یکی و نبودن دیگری” !!!

آغاز كردم

ادامه وقتی بهم رسیدیم

تو زمینی بودی و هم رنگ خاک

من آسمونی بودم و هم سازه باد

تو به من راه رفتن با كفش های گلی روی اسفالت رو یاد دادی

و پرواز را از من آموختی ….. هرچند نیمه کاره

روزی بالهایم را برای تجربه کردن آغوش آسمان قرض گرفتی و

جاش قول دادی کفشهایت را به من بدهی…!

و پریدی ، بال زدی و بال زدی

اوج گرفتی بالاتر و بالاتر … دورتر ودورتر و دیگر دیده نشدی

تو انقدر ذوق پرواز را داشتی که یادت رفت کفشهایت را درآوری

ادامه مطلب

میخواهی بروی؟

میخواهی بروی؟

خب برو…

انتظار مرا وحشتی نیست

شبهای بی قراری را هیچ وقت پایانی نخواهد بود

برو…

برای چه ایستاده ایی؟

به جان سپردن کدامین احساس لبخند میزنی؟

برو..

تردید نکن

نفس های آخر است

نترس برو…

احساسم اگر نمیرد ..

بی شک ما بقی روزهای بودنش را بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست

برو…

یک احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافری در راه انتظارت را میکشد

طفلک چه میداند که روحش سلاخی خواهد شد

برو…

فقط برو…..

جالب و واقعی

دوستان این تصاویر واقعی بوده که توسط دوربین مدار بسته

داخل یک اسانسور گرفته شده است

لطفا"تا لود شدن تصاویر شکیبا باشید

نظر یادت  نره